Sanat Köşesi (9)

Biliyorum, “Sen”idin ve yine “Sen”sin görünen her yönden. Dememiş miydim; “Fazla naz âşık usandırır”… Şimdi de “ben”im “Sen”i görmeye şevkim yok. Biliyorum istemiyorsun böylece silinmek… O halde dinle gönlümün sessiz ve sözsüz mesajını İnan ki kolay olmadı “Ben”den ayrı düşmüş “sen”i dünyamdan ve kalbimden silmek.

O Gidince…

Hayat ve ölüm nedir bilmezdi Kusvâ. Rasul, Nebî, insan, can, iyi, kötü gibi yargıları yoktu, Sadece ve sadece seyrederdi her şeyi olduğu gibi… Kendisi ve yine kendisi idi tüm dünyası… O’nu görenler için O’ndan ayrılmak kolaydır… Fakat O’nda kendini seyredenler Ayrılamaz ebediyen Kusvâ gibi…

Yeniden Sevmek

YENİDEN SEVMEK Ben… dediğin “ben”in Kendisinden başka “ben” olmayan “ben” olduğunu anlayamasaydık Sizi ne kadar sevebilirdik… bilmiyorum Bana salavat eyleyin dediğiniz zaman Sizin için gönderdiğimiz salavatların size çarparak Sizin renginize ve sizin nûrunuza boyanarak Bize geri geldiğini anlayamasaydık Sizi ne kadar sevebilirdik… bilmiyorum

Söz Vermiştin…

SÖZ VERMİŞTİN… Güneş başımıza bir mil yaklaştığı zaman, Susuzluktan diller damağa yapıştığı zaman, Bir milyon yıl ayakta beklediğimiz zaman… Orada olacaktın… Bizi bekleyecektin… Söz vermiştin… Havuzun başında olacaktın. Kendi elinizle bir kadeh;

O'nda Çıktım Kendi Zirveme

“ARZULARIN TERCÜMANI”NDAN BİR ŞİİR DEMETİ / MUHYİDDİN İBN’ÜL ARABÎ… O’NDA ÇIKTIM KENDİ ZİRVEME O’nu andım, O’nu andım, O’nu andım. O’nda kendimi anımsamak için. O’nu anılarında aradım, Evinde, yurdunda, dokunduğu her şeyde hep O’nu aradım. O’nda kendimi bulmak için…